Сказка пра рыбака і рыбку

Жыў стары з сваёю старой
Ля самага сіняга мора;
Яны жылі у старэнькай зямлянцы
Роўна трыццаць гадоў і тры года.
Старик лавіў невадам рыбу,
Старая прала сваю пражу.
Раз ён у мора закінуў невад -
Прыйшоў невад з адной цінай.
Ён у іншы раз закінуў невад -
Прыйшоў невад з травой марскою.
У трэці раз закінуў ён невад -
Прыйшоў невад з адною рыбкай,
З не простай рыбкай - залатой.
Як узмоліцца залатая рыбка!
Голасам кажа чалавечым:
"Адпусці ты, дзеду, мяне у мора!
Дарогай за сябе дам водкуп:
Адкуплюся чым толькі пажадаеш".
Здзівіўся стары, злякаўся:
Ён рыбачыў трыццаць гадоў і тры года
І не чуў, каб рыба гаварыла.
Адпусціў ён рыбку залатую
І сказаў ёй ласкавае слова:
"Бог з табой, залатая рыбка!
Твайго мне водкупу не патрэбна;
Ступай сабе у сіняе мора,
Гуляй там сабе на пасторы".

Вярнуўся стары к старой,
Расказаў ёй вялікая дзіва:
"Я сёння злавіў было рыбку,
Залатую рыбку, не простую;
Па-нашаму гаварыла рыбка,
Дадому у мора сіняе прасілася,
Дарагою цаной адкуплялася:
Адкуплялася чым толькі пажадаю
Не пасмеў я узяць з яе выкуп;
Так пусціў яе у сіняе мора".
Старага старая лае:
"Дурань ты, разявака!
Не умеў ты узяць выкупу з рыбкі!
Хоць бы узяў ты з яе карыта,
Наша-то зусім раскалолася".

Вось пайшоў ён к сіняму мору;
Бачыць - мора злёгку разгулялася.
Стаў ён клікаць залатую рыбку.
Прыплыла к яму рыбка і спытала;
"Чаго табе трэба, дзядуля?"
Ёй з паклонам стары адказвае:
"Злітуйся, гасударыня рыбка,
Лае мяне мая старая,
Не дае старому мне спакою:
Патрэбна ёй новае карыта;
Наша-то зусім раскалолася".
Адказвае залатая рыбка:
"Не журыся, ступай сабе з богам.
Будзе вам новае карыта".

Вярнуўся стары к старой,
Ля старой новае карыта.
Яшчэ пушчы старая злуецца:
"Дурань ты, разявака!
Выпрасіў, дурань, карыта!
У карыце многа ці карыслівасці?
Вярніся, дурань, ты к рыбцы;
Пакланіся ёй, выпрасі ужо хату".

Вось пайшоў ён к сіняму мору
(Памутнела сіняе мора).
Стаў ён клікаць залатую рыбку.
Прыплыла к яму рыбка, спытала:
"Чаго табе трэба, дзядуля?"
Ёй стары з паклонам адказвае:
"Злітуйся, гасударыня рыбка!
Яшчэ пушчы старая злуецца,
Не дае старому мне спакою:
Хату просіць сварлівая баба".
Адказвае залатая рыбка:
"Не журыся, ступай сабе з богам,
Так і быць: хата вам ужо будзе".

Пайшоў ён к сваёй зямлянцы,
А зямлянкі нямо ужо і следу;
Перад ім хата з святліцай,
З цагельнаю, белаю трубой,
З дубовымі, дашчанамі варотамі.
Старая сядзіць пад акенцам,
На чым свет стаіць мужа лае:
"Дурань ты, прамой разявака!
Выпрасіў, разявака, хату!
Вярніся, пакланіся рыбцы:
Не хачу быць чорнаю сялянкай,
Хачу быць стаўбавою дваранкай".

Пайшоў стары к сіняму мору
(Неспакойна сіняе мора).
Стаў ён клікаць залатую рыбку.
Прыплыла к яму рыбка, спытала:
"Чаго табе трэба, дзядуля?"
Ёй з паклонам стары адказвае:
"Злітуйся, гасударыня рыбка!
Пушчы ранейшага старая ўздурела,
Не дае старому мне спакою:
Ужо не хоча быць яна сялянкай
Хоча быць стаўбавою дваранкай".
Адказвае залатая рыбка:
"Не журыся, ступай сабе з богам".

Вярнуўся стары к старой,
Што ж ён бачыць? Высокі церам.
На ганку стаіць яго старая
У дарогай сабалінай душагрэйцы,
Парчовая на макаўцы кічка,
Жамчугі агрузілі шыю,
На руках залатыя персцені,
На нагах чырвоныя боцікі.
Перад ею старанныя слугі;
Яна б'е іх, за чуб цягае.
Гаворыць стары сваёй старой:
"Дабрыдзень, барыня-спадарыня дваранка!
Ну, цяпер твая душачка здаволена".
На яго прытупнула старая,
На стайню служыць яго паслала.